20 jaar Laurens: het verhaal van Marian

Je loopt al mee sinds vóór het ontstaan van Laurens in 2006. Wat is het allergrootste verschil tussen je werkdag in 2006 en je werkdag nu in 2026?
“Voor mij persoonlijk natuurlijk dat ik nu niet meer in de directe zorg werk, maar als agoog en coördinator informele zorg. Maar ik zie wel dat de werkdruk in de loop der jaren een stuk hoger is geworden, met veel meer administratieve druk. Het was vroeger ook wat gemoedelijker; het was echt nog een ‘bejaardentehuis’. Nu blijven mensen veel langer thuis wonen, waardoor de cliënten die bij ons binnenkomen een veel zwaardere zorgvraag hebben. Er wordt nu echt meer van je verwacht.”

Ons jubileumthema is ‘Samen Laurens’. Met wie heb jij in al die jaren de meest bijzondere band opgebouwd die dat ‘samen’-gevoel voor jou typeert?
“Dat zijn toch mijn oude collega’s uit de tijd van Simeon en Anna, en mijn huidige teamleider Thea bij Heuvelhoek. Ik werk nu nog steeds met collega’s met wie ik ooit gestart ben. We hebben lief en leed gedeeld en onze kinderen zijn samen groot geworden. Maar ook met de jongere meiden hebben we het hartstikke gezellig! Dat komt denk ik ook door de doelgroep waar wij mee werken. Bij de NAH cliënten (Niet-Aangeboren Hersenletsel) maak je veel mee, dit deel je met elkaar en je biedt elkaar ondersteuning als het even niet lukt.

Wat is de belangrijkste les die jij de afgelopen 20 jaar hebt geleerd over hoe cliënten weer zelf regie kunnen nemen?
“Op het moment dat je ze meer regie geeft, blijkt ook dat ze veel meer kunnen! In revalidatiecentra horen mensen vaak wat ze niet meer kunnen en dat ze ‘uitgerevalideerd’ zijn. Wij zijn dan: maar niet uitgeleerd! Hier kijken we juist naar wat er nog wél kan, dat is ook de begeleidingsmethodiek bij de Heuvelhoek. Als je mensen de regie teruggeeft, zie je ze opbloeien. Dan zijn ze tot veel meer in staat dan ze zelf denken. Dat zie ik elke dag terug bij onze bewoners.”

Op welk specifiek moment uit die 20 jaar Laurens ben je het meest trots?
“Dat ik na al die jaren PG (dementiezorg) de overstap heb gemaakt naar een doelgroep van cliënten met niet-aangeboren hersenletsel. Het is een hele andere, mondige doelgroep waar je ook mee om moet kunnen gaan. En daarnaast is het soms best confronterend om mensen van je eigen leeftijd tegen te komen; je denkt weleens: als ik morgen een beroerte krijg, kan ik hier ook zitten. Maar het heeft me als mens echt verrijkt!

Wat ik daarnaast heel mooi vind aan Laurens, is dat ze zich steeds meer ontwikkelen als een sociale werkgever. Bijvoorbeeld de mogelijkheid om vakantiegeld in delen uit te laten betalen of hulp te krijgen als je niet rond kan komen. Dat is heel fijn voor onder andere alleenstaande moeders.”

Vroeger ging alles op papier, nu digitaal. Als je één ding mocht kiezen dat je van ‘vroeger’ terug zou willen halen naar nu, wat zou dat zijn?
“Toch die papieren map! Vroeger pakte je gewoon de map en las je snel wat er die dag gebeurd was. Tegenwoordig moet je eerst een hele computer opstarten en inloggen. Dat simpele mis ik weleens. Mijn kinderen lachen me ook altijd uit als ik op WhatsApp zit te typen; ze zeggen dat het een eeuwigheid duurt voordat ik een berichtje af heb!”

 

Soms gaat er wel eens iets mis waar je achteraf hard om moet lachen. Wat is je grootste blunder of het grappigste moment dat je in al die jaren hebt meegemaakt?
“Nou ik heb genoeg blunders gehad die ik hier niet kan delen haha! Maar waar ik meteen aan moest denken is dat ik heel slecht ben in namen, dus ik verzin voor iedereen bijnamen. Zo noem ik een dame hier op de locatie steeds ‘armbandje’, simpelweg omdat ze altijd van die mooie armbanden draagt. Het gaat pas echt mis als ik namen ga verbasteren. Dan spreek ik per ongeluk iemand aan met een compleet verkeerde naam die ik er zelf van heb gemaakt. Mijn collega’s liggen dan echt helemaal in een deuk om mijn creatieve naamvondsten!”

 

Wat is jouw ultieme tip voor de nieuwe collega die net begint, om ook zo lang met zoveel plezier te werken?
“Houd de humor erin! Een dienst van 8 uur met een lach gaat veel sneller voorbij dan een dienst zonder lachen. En blijf jezelf uitdagen; blijf niet te lang op dezelfde plek hangen als je voelt dat je toe bent aan iets nieuws. Binnen Laurens is er zoveel mogelijk als je het maar aangeeft.”

 

We stellen dit jaar de Laurens Top 1000 samen. Welk nummer moet er volgens jou in?
“Zonder twijfel: ‘Young Hearts Run Free’ van Candi Staton. Dat is een nummer met power. Het gaat over onafhankelijkheid en je eigen pad kiezen. Dat past wel bij mij, maar ook bij de sterke vrouwen die in de zorg werken!”

 

Als jij namens Laurens alle medewerkers een verjaardagswens mag doen voor de komende 20 jaar, wat wens je hen dan toe?
“Ik wens dat we echte ‘mensen-mensen’ blijven. Ook al krijgen we meer te maken met technologie en vergrijzing, je hebt altijd mensen nodig die even écht kijken hoe het met iemand gaat. Een vrolijk woord of een schouderklopje maakt dat een cliënt zich mens voelt. En ik gun de nieuwe generatie zulke fijne collega’s als ik heb; mensen op wie je echt kunt bouwen als het even tegenzit.”