20 jaar Laurens: Het verhaal van Robert

In 2026 bestaat Laurens 20 jaar. Dit vieren we het hele jaar door met portretten van collega’s die er vanaf het begin bij zijn. Vandaag het verhaal van Robert Sio. Hij begon in 1989 als fysiotherapeut bij Antonius Binnenweg en is inmiddels Teamleider Behandeldienst bij RPZ. Robert is een bekend gezicht binnen de organisatie, mede door zijn passie voor persoonlijke groei en coaching.

Je loopt al mee sinds vóór het ontstaan van Laurens in 2006. Wat is de grootste verandering die je hebt meegemaakt?
“Het is wezenlijk anders geworden. We werken nu veel meer met computers en data om zaken te verantwoorden. Voor de fusie met Laurens heette de organisatie waar ik werkte KVV. We zeiden dan gekscherend dat dit stond voor ‘Katholieke Vriendelijke Vrijblijvendheid’. Alles draaide vooral om naastenliefde en niemand keek echt naar de financiering. Nu zijn we veel zakelijker, maar we proberen met onze koers ‘van zorgen voor naar samen leven’ die warme kant van vroeger weer terug te halen. Wat ik mooi vind: ondanks dat we een groot merk zijn geworden, heeft elke locatie nog steeds zijn eigen, unieke sfeer waar medewerkers zich thuis voelen.”

‘Samen’ was en blijft een belangrijke pijler voor Laurens, en komt natuurlijk ook terug in hoe we samen het jubileumjaar gaan vieren.  Met wie heb jij in al die jaren een band opgebouwd die dat ‘samen’-gevoel typeert?
“Dat zijn de therapeuten met wie ik ooit samenwerkte toen ik begon als fysiotherapeut. Na vele uitstapjes naar andere locaties werk ik nu weer met hen samen op de Antonius Binnenweg. We kennen elkaar al vanaf dat we jong waren. We hebben elkaars hele leven gedeeld: van huwelijken en kinderen tot collega’s die nu opa worden. Die diepe verbinding en het onvoorwaardelijke vertrouwen in elkaar, dat is voor mij het echte ‘samen’-gevoel.”

Wat is de belangrijkste les die jij hebt geleerd over cliënten de regie teruggeven?
“Vroeger dachten we: breng uw familielid maar, wij ‘fixen’ het wel. Nu doen we het echt samen met de cliënt en de familie. De familie kijkt nu bijvoorbeeld vaak mee bij behandelingen om te zien wat er nog wél kan. We hebben geleerd dat wij een open instelling moeten zijn waar de cliënt en zijn netwerk de regie hebben. Als er geen familie is, zetten we vrijwilligers in om dat netwerk weer stap voor stap op te bouwen.”

Op welk moment uit de afgelopen 20 jaar ben je het meest trots?
“Persoonlijk ben ik trots dat ik mijn rol als coach helemaal heb kunnen integreren in mijn werk als leidinggevende. Ik geloof dat als medewerkers groeien, de zorg ook beter wordt. Voor Laurens ben ik trots op de samenwerking tussen de verschillende locaties. We zijn echt een eenheid geworden, maar gelukkig geen strak keurslijf. Je krijgt bij Laurens nog steeds de ruimte om je eigen werk creatief in te kleuren en zelf beslissingen te nemen die goed zijn voor de cliënt.”

We stellen dit jaar voor het eindfeest de Laurens Feest Playlist samen. Welk nummer is voor jou tijdloos en móét absoluut op die lijst komen te staan?
“Sowieso Oceaan van Racoon. Dat is mijn levenslied; het gaat over alles over hebben voor je familie. En omdat Laurens ook een beetje als familie voelt, past dat perfect bij ons jubileum. Daarnaast Groot Hart van De Dijk. Een groot hart hebben we in de zorg immers allemaal nodig om dit mooie werk elke dag weer vol te houden!”

Wat is jouw ultieme tip voor de nieuwe collega die net begint, om ook zo lang met zoveel plezier te werken?
“Neem de tijd! Ik vraag nieuwe mensen vaak hoe lang ze denken nodig te hebben om te wennen. Als ze zeggen ‘drie maanden’, zeg ik: ‘maak daar maar negen maanden van’. Laurens is een grote, complexe organisatie met veel verschillende gezichten. Gun jezelf de rust om de processen, de cultuur en je nieuwe collega’s echt goed te leren kennen voordat je vol gas geeft.”

Als je terugdenkt aan al die jaren Laurens, heb je vast ook wel eens geblunderd of iets heel grappigs meegemaakt?
“Toen ik jong was en net teamleider werd in de thuiszorg, dacht ik dat het een ‘gezellig’ plan was om met medewerkers mee te fietsen op hun route. Ik wilde laten zien dat ik betrokken was en wilde de sfeer op de werkvloer proeven. Maar zij vonden het doodeng en dachten dat ik ze kwam controleren of ze hun werk wel goed deden! Ik kreeg alleen maar hele korte antwoorden op de fiets en de sfeer was om te snijden. Pas later besefte ik dat mijn ‘goede bedoeling’ voor heel veel onnodige stress had gezorgd.Bleek ik toch niet zo sensitief als ik dacht, haha. Daar heb ik van geleerd!”

Als je één ding van vroeger mocht terughalen naar nu, wat zou dat zijn?
“De spontaniteit en de tijd voor een goede grap. Vroeger hadden we meer ruimte voor humor, zoals onze 1 april-grap met de ‘gratis melkbonnen’. We hadden een flyer verspreid dat je die kon ophalen omdat een leverancier wilde dat onze botten stevig bleven voor het zware werk. Er stonden rijen collega’s te wachten en zelfs de directie trapte erin; zij belden in paniek op hoe ze die bonnetjes kassa-technisch moesten verwerken! Tegenwoordig zijn de agenda’s zo vol dat die ‘loze ruimte’ voor dit soort Rotterdamse humor soms ontbreekt. Dat zou ik graag weer meer terugzien op de werkvloer.”

Tot slot: Laurens is jarig. Als jij namens Laurens alle medewerkers een verjaardagswens mag doen voor de komende 20 jaar, wat wens je hen dan toe?
“Ik wens iedereen toe dat ze elke dag met een lach naar hun werk gaan, net zoals ik dat al 37 jaar doe. Sta af en toe even bewust stil bij wat je écht plezier geeft in je werk en hoe je jezelf en de mensen om je heen nog een beetje blijer kunt maken. We rennen vaak maar door, maar ik gun iedereen dat moment van rust en die sprankeling: ‘Yes, ik mág weer naar Laurens!'”