Wij kijken naar de persoon áchter de hulpvraag

Een verwijzing vertelt lang niet altijd het hele verhaal. Dat merkt wijkverpleegkundige Amrin Choudry (30) bijna iedere dag. Achter één zorgvraag ontdekt ze vaak nog veel meer. Volgens haar kunnen cliënten nóg beter geholpen worden als huisartsen en andere verwijzers eerder gebruikmaken van de brede expertise van wijkverpleegkundigen.

Als zestienjarige begon Amrin als helpende in de zorg. Daarna volgden de opleidingen tot Verzorgende IG en verpleegkundige op mbo- én hbo-niveau. “Na ieder diploma werkte ik een tijdje en dacht ik: ik wil meer. Ik houd van uitdaging.” Die uitdaging vond ze uiteindelijk in de thuiszorg. “Het klinkt cliché, maar hier is geen dag hetzelfde. Wanneer een huisarts, POH of andere verwijzer iemand doorstuurt, krijg ik vaak een dossier met één zorgvraag. Bijvoorbeeld dat iemand wondzorg nodig heeft. Meer weet ik eigenlijk niet. Zodra ik aanbel, begint mijn werk pas echt.”

Achter iedere voordeur een nieuw verhaal
Tijdens een intake met een cliënt kijkt Amrin veel verder dan de reden van de verwijzing. Terwijl ze met de cliënt praat, observeert ze ongemerkt de hele situatie. “Ik kom echt niet alleen voor die wond. Ik kijk of iemand nog veilig kan traplopen. Of er genoeg eten in huis is. Of iemand de medicatie begrijpt. Of er signalen zijn van beginnende vergeetachtigheid.”

Misschien blijkt tijdens het gesprek dat iemand steeds vaker afspraken vergeet of zich eenzaam voelt. “Dan kijken we samen welke ondersteuning daarbij past. Soms schakelen we een casemanager dementie in. Soms helpen we bij medicatie of kijken we hoe we mantelzorgers kunnen ontlasten. Er is vaak veel meer mogelijk dan mensen denken. Wij kijken niet alleen naar de zorgvraag, maar naar de persoon daarachter.”

De ogen en oren van de huisarts
Volgens Amrin hebben wijkverpleegkundigen een unieke positie. Doordat zij letterlijk achter de voordeur komen, zien ze vaak dingen die anderen niet zien. “Ik vind dat wij een meer signalerende rol hebben dan de huisarts. Een huisarts ziet iemand op het spreekuur. Wij zien hoe iemand thuis leeft. Negen van de tien keer vertellen cliënten niet uit zichzelf dat het eigenlijk niet goed gaat. Dat zien wij.”

Juist daardoor kunnen problemen vaak eerder worden aangepakt, vindt Amrin. “Veel mensen willen het liefst zo lang mogelijk zelfstandig thuis blijven wonen. Dat lukt alleen als je op tijd ziet waar iemand ondersteuning nodig heeft. Wacht je te lang, dan kom je sneller in een crisissituatie terecht.”

Samen zie je meer
Die signalen bespreekt Amrin regelmatig met huisartsen en andere zorgverleners. Bijvoorbeeld tijdens een multidisciplinair overleg, waarin verschillende disciplines samen de situatie van cliënten bespreken. “De huisarts heeft de medische expertise. Wij brengen in beeld hoe het thuis gaat. Juist die combinatie maakt de zorg beter.”

Dat zag ze ook bij een cliënt waarbij de communicatie tussen familie, zorgverleners en huisarts stroef verliep. “De familie zei het een, de huisarts iets anders. En de waarheid lag ergens in het midden. Toen heb ik de huisarts gebeld en aangegeven dat we echt met elkaar om tafel moesten. De huisarts stelde meteen een huisbezoek voor, met de cliënt én de familie. Daar maakten we samen duidelijke afspraken. Iedereen wist weer waar hij aan toe was en de ruis was weg. Dat kost misschien even tijd, maar levert uiteindelijk juist rust én tijd op. Voor iedereen.”

Durf eerder aan de bel te trekken
Volgens Amrin denken veel huisartsen bij thuiszorg nog te snel aan de laatste fase, terwijl wijkverpleegkundigen vaak al eerder van betekenis kunnen zijn. “Wij worden vaak pas ingezet wanneer de zorgvraag duidelijk naar voren komt. Terwijl er vanuit de cliënt soms al eerder signalen zijn waar iets mee gedaan kan worden. Hoe eerder we betrokken zijn, hoe meer we kunnen betekenen. We kunnen samen met de huisarts meedenken en die adviseren.” Ook het beeld dat thuiszorg altijd lange wachtlijsten heeft, klopt volgens haar lang niet altijd.

Daarom heeft ze een duidelijke boodschap voor verwijzers. “Twijfel je of iemand thuiszorg nodig heeft? Bel ons of verwijs iemand gewoon door. Je hoeft echt niet vooraf precies te weten welke zorg nodig is. Hoeveel uur. Of welke indicatie iemand nodig heeft. Dat zoeken wij samen met de cliënt uit.”

Want achter één zorgvraag schuilt vaak veel meer. “Wijkverpleegkundigen zijn de ogen en oren van de huisarts in de wijk. Hoe eerder huisartsen, praktijkondersteuners, verpleegkundig specialisten én wijkverpleegkundigen samenwerken, hoe beter we mensen kunnen helpen om zelfstandig, veilig en met regie thuis te blijven wonen.”