20 jaar Laurens: Het verhaal van Smally

Wie 20 jaar in de zorg werkt, heeft veel zien veranderen. Maar wat drijft onze collega’s om elke dag weer het verschil te maken voor onze cliënten? In ons jubileumjaar gaan we in gesprek met de mensen die Laurens al vanaf het begin kleur geven. Vandaag het eerlijke verhaal van Smally: over de uitdagingen van het vak en de momenten die het werk zo waardevol maken.

Haar Laurens-avontuur begon in 2006 met een ergotherapie snuffelstage bij Antonius IJsselmonde. Ze ging gelijk na haar stage aan de slag als helpende, rondde haar opleiding af en werkt inmiddels al jaren als gedreven ergotherapeut met specialisaties in Psychiatrie en NAH. Ze weet als geen ander hoe je meebeweegt van ‘zorgen voor’ naar ‘samen leven’.

Je loopt al mee sinds de start van Laurens in 2006. Wat is het allergrootste verschil tussen je werkdag toen en nu?
“De grootste verandering vind ik de factor tijd. Vroeger hadden we tijd, nu moet je tijd maken. In de beginjaren was er meer ruimte voor een praatje, zowel met de cliënt als met elkaar. De bezetting is nu anders en de werkdruk ligt hoger. Maar het mooie is: die band met collega’s van vroeger is er nog steeds. Ondanks dat we harder moeten werken om die momentjes te pakken, blijft het teamgevoel overeind staan. Dat vind ik het mooiste aan de ‘oude tijd’ die we meenemen naar nu.”

‘Samen’ was en blijft een belangrijke pijler voor Laurens, en komt natuurlijk ook terug in hoe we samen het jubileumjaar gaan vieren. Met wie heb jij in al die jaren een band opgebouwd die dat ‘samen’-gevoel typeert?
“Dat zit hem in twee dingen. Ten eerste de cliënten: mensen met heftige verhalen laten je toe in hun leven, waardoor je razendsnel een band krijgt, met een lach en een traan. Maar als ik echt aan ‘samen’ denk, denk ik aan mijn collega’s uit de tijd van Antonius IJsselmonde. Ik heb nog regelmatig contact met een collega die inmiddels met pensioen is. Ik heb destijds in een periode gezeten waarin ik financiële problemen had. Mijn collega’s hebben toen boodschappen gedaan voor mij en mijn gezin. Gewoon, omdat ze er voor me waren. Dat vergeet ik nooit meer. Ook nu proberen we, ondanks dat we op verschillende locaties werken, hecht te blijven.

In je verhaal vertel je mooi over het ’teruggeven van de regie’. Wat is de belangrijkste les die jij de afgelopen 20 jaar hebt geleerd over hoe cliënten weer zelf regie kunnen nemen?
“Dat je je eigen agenda en doelen, en die van de organisatie, soms los moet laten. Je kunt een behandeling niet afdwingen. Vroeger dachten we misschien sneller: ‘dit is goed voor u’. Nu heb ik geleerd dat de wensen van de cliënt leidend zijn. Zolang er bij hen een drempel is, schiet het niet op. Als wij de regie durven te laten bij de cliënt, pakken zij die regie uiteindelijk ook veel sneller zelf op.”

Er is op gebied van technologie veel veranderd, van papier naar digitaal. Wat zou je terug willen halen van vroeger en wat mag blijven?
“O, doe mij de papieren agenda maar terug! ‘Wie schrijft die blijft’, zeg ik altijd. Ik mis het schrijven wel, maar ik moest er toch aan geloven: de Google Agenda. Anders zien mijn collega’s niet wanneer ik beschikbaar ben. Waar ik wél heel blij mee ben, is het videobellen. Dat we via Google Meet kunnen vergaderen met collega’s van andere locaties scheelt zoveel reistijd. Die tijd kan ik nu weer aan mijn cliënten besteden.”

Als je terugdenkt aan al die 20 jaren bij Laurens, heb je vast ook wel eens geblunderd of iets heel grappigs meegemaakt?
“Elke dag wel! Ik heb totaal geen gevoel voor hiërarchie; ik behandel de directeur precies hetzelfde als de stagiair. Soms ben ik daarin iets té ‘recht voor zijn raap’. Mijn collega’s moeten daar vaak hard om lachen, maar het is wel wie ik ben. Jezelf kunnen zijn is essentieel om dit werk lang vol te houden.”

Wat is jouw ultieme tip voor de nieuwe collega die net begint, om ook zo lang met zoveel plezier te werken?
“Blijf dicht bij jezelf en je eigen kracht. Op school leer je alles over ziektebeelden, maar in de praktijk is ieder mens en iedere organisatie anders. Houd je werkplezier in de gaten en neem tijd om te aarden. Durf vooral om hulp te vragen én die te accepteren. En een hele praktische tip: word lid van de personeelsvereniging! Ik ben dat zelf pas vijf jaar, maar ik vind het fantastisch. Het zorgt echt voor binding met je collega’s buiten het werk om.”

Tot slot: Laurens is jarig. Als jij namens Laurens alle medewerkers een verjaardagswens mag doen voor de komende 20 jaar, wat wens je hen dan toe?
“Gezondheid en werkplezier. Ik hoop dat we mens mogen blijven en geen robots worden. Dat we werken met een beetje meer waardering voor elkaar. Want uiteindelijk moeten we niet vergeten: wíj maken Laurens, Laurens maakt niet ons. De mensen die achter de naam en het logo staan, daar draait het om.”

Dit verhaal van Smally is de aftrap van onze speciale jubileumreeks. Omdat Laurens 20 jaar bestaat, zetten we elke maand een collega in het zonnetje die al twee decennia (of langer!) met hart en ziel bij ons werkt.