Wijkverpleging geeft mij de diepgang die ik zocht

Wijkverpleegkundige Rozanne vertelt...

Ik wilde altijd net als in Grey’s Anatomy met een witte jas door het ziekenhuis lopen. Dus daar ben ik gestart. Ik hield me daaraan vast, maar eigenlijk ben je meer een tijdelijke zorgverlener. Je pakt een stukje van de puzzel op als mensen ziek zijn. Toen een vriendin mij overhaalde mee te lopen in de wijk was ik direct om. Hier vond ik de diepgang die ik zocht en ontdekte mijn enorme drive voor de zorg: niet alleen mensen in leven houden, maar hun leven daadwerkelijk verbeteren in alle opzichten. Zo gaaf!

Holistische kijk op het leven. Ik hou d'r van.

Als wijkverpleegkundige heb je een holistische kijk: hoe kan ik mijn klanten helpen zo gezond, veilig en zelfstandig mogelijk te leven? Nu en in de toekomst. Dat vind ik zo gaaf. Je mag me ook gezondheidsverbeteraar noemen ;-)

Ik vind de vrijheid geweldig en het feit dat je alle rollen leert en ook echt gebruikt: van leiderschap tonen en het aangaan van een samenwerking met je klant tot het continu ontwikkelen van je beroep. Ik coördineer, indiceer en evalueer erop los voor vijftig tot zeventig cliënten. Ik kom bij de mensen thuis en heb ook te maken met buren en mantelzorgers. Dat maakt het uitdagend en zo uniek.

Ik voel me een beetje een journalist

Als meisje wilde ik de journalistiek in. Ik vind mensen interessant en wil weten hoe ze zijn en hoe ze in elkaar zitten. Ik rolde de zorg in, maar voel me stiekem een beetje een journalist. Tijdens een intake bij mensen thuis bevraag ik ze alle aspecten van het leven. Heel interessant. In tegenstelling tot de journalistiek is de zorg wetenschappelijk. In dit vak ga je echt diep. Je moet alles weten van anatomie en psychiatrie en lost ingewikkelde puzzels op. Ik ga met zoveel plezier naar mijn werk elke dag.

Als ik opsta heb ik er weer zin in

Dat komt ook door mijn collega’s. Het met plezier samenwerken is voor mij heel belangrijk. Om samen doelen te stellen en alles eraan te doen om dat te behalen. Het zit in me dat ik mensen in hun kracht wil zetten. Zowel mijn collega’s als mijn cliënten, want zij zijn natuurlijk ook mijn samenwerkingspartners. Als ik opsta, dan denk ik: “Wow, ik mag gewoon weer mensen helpen zich blijer te voelen”. Ik vind het leuk om mensen te zien lachen.

Niet alleen zorgen. Vooral blijven nadenken

Als wijkverpleegkundige moet je jezelf regelmatig de vraag stellen: “Waarom doe ik wat ik doe?” Het is belangrijk om een goed reflecterend vermogen te hebben. Natuurlijk, je wilt voor mensen zorgen. Maar naast je hart, moet je het ook vanuit je hoofd doen, vanuit de wetenschap dus. Ik vind dat als je niet alle mogelijkheden benut, je de klant beperkt. Blijf dus altijd nadenken.

Weet je wat ik zo mooi vind aan de wetenschap? Iedereen is gelijkwaardig. 

 

Hoogleraar met focus op wijkverpleging

Uiteindelijk wil ik twee dingen. Hoogleraar worden met focus op wijkverpleging. Dat bestaat nog niet terwijl het zo belangrijk is voor de toekomst. Er is kennis nodig om de functie tot zijn recht te laten komen. Een wijkverpleegkundige zou nog autonomer moeten zijn en net als de huisarts en fysiotherapie een eigen praktijk moeten hebben. Daar ga ik voor. En als ik iets geweldig vind, wil ik dat iedereen het geweldig vindt. Daarom past het zo goed bij mij om als ambassadeur voor de wijkverpleegkundige het beroep te vertegenwoordigen, ook namens de Beroepsvereniging Verzorgenden Verpleegkundigen.

Nog meer verbinding in de wijk

En ik wil bijdragen aan nog meer verbinding in de wijk. Er is behoefte elkaar te leren kennen en te weten wat er allemaal speelt in de wijk. Ik organiseerde een ouderennetwerk om samen de ouderen optimaal te kunnen ondersteunen. Zo ontdekte ik laatst via het netwerk een organisatie die ik een paar dagen later bij een cliënt kon aanbevelen. Zij werd daar zo gelukkig van. Dus ik ook!

 

Gerelateerde tags

Deel op social media

×

Zoeken